Ο «Μεγάλος Αδερφός» της Αγάπης

Ένα διαφορετικό άρθρο



Θύμα: Είχε χακάρει όλη μου τη ζωή. Δε πέρναγε μέρα που να μην παρακολουθεί την κάθε μου κίνηση. Μέχρι και στο μπάνιο είχε βάλει κάμερες κι έβλεπε τα πάντα. Ακόμα και την παραμικρή λεπτομέρεια της ζωής μου.


Μεγάλος Αδερφός: Την έβλεπα να γδύνεται και να φοράει το νυχτικό της. Δεν ήθελα να χάσω τίποτα απ’ όλα όσα έκανε. Αν μπορούσα να βάλω κάμερες και μέσα στο μυαλό της θα το έκανα. Τα πάντα για την αγάπη ήταν ανέκαθεν το μότο μου. Ένα μότο που υιοθέτησα από τους γονείς μου.


Θύμα: Μα τι θέλει επιτέλους από εμένα αυτός ο άνθρωπος; Ό,τι κι αν κάνω, όπου κι αν πάω, εκείνος είναι παρών. Δεν γνωρίζω καν άμα κοιμάται τα βράδια ή εάν με βλέπει που στριφογυρίζω στο κρεβάτι μου. Μήπως πρέπει να αρχίσω να σκέφτομαι τρόπους διαφυγής από αυτή την κατάσταση;


Μεγάλος Αδερφός: Σήμερα η αγάπη της ζωής μου με κοίταξε για πρώτη φορά στα μάτια. Μπήκε μπροστά σε μια από τις κάμερες του σαλονιού, κοίταξε ευθεία μέσα στο φακό και μου έκλεισε το μάτι. Δεν ξέρω τι πρέπει να σκεφτώ. Αν πρέπει να τρομάξω ή εάν οφείλω να κολακευτώ. Αχ και να ‘ξερα τι σκέφτεται αυτό το πλάσμα.


Θύμα: Ξέρω πλέον πως θα ξεφύγω από το βλέμμα του παρατηρητή μου. Θα κάνω σήμερα το απόγευμα ότι δήθεν θέλω να πάρω την ίδια μου τη ζωή. Τότε εκείνος δεν θα έχει άλλη επιλογή παρά να έρθει να με βρει. Και τότε θα τον σφάξω. Να, με αυτό εδώ το μαχαίρι. Εκτός βέβαια κι εάν προτιμά να με δει νεκρή. Ε, αν είναι έτσι, ας είναι. Ας πεθάνω. Το προτιμώ από το να γνωρίζει κάποιος τα πάντα για εμένα.


Μεγάλος Αδερφός: Και τι δε θα ‘δινα να ξέρω τα πάντα για κείνη. Τον τρόπο με τον οποίο ρουφάει τον πρωινό της καφέ, το πως ξεφυλλίζει το περιοδικό της στο μπάνιο πριν πάει για δουλειά, το πως βάφει τα νύχια της τις Κυριακές και πόσο έντονα φαίνεται να νιώθει την ένταση από ένα καλό κομμάτι κλασικής μουσικής στο τελείωμά του, όταν, τις Δευτέρες, αποφασίζει να χαλαρώσει και να κάνει διαλογισμό έξω στην αυλή. Ναι, δεν παρακολουθώ μόνο εγώ την Ευτυχία από μακριά. Υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι σαν εμένα και το πάμε με βάρδιες. Για την ακρίβεια, οι περισσότεροι από εμάς παρακολουθούμε την Ευτυχία και τις κινήσεις της και όχι την Δυστυχία, που είναι η συγκάτοικός της. Εδώ που τα λέμε, κανείς δε δίνει πολύ μεγάλη σημασία στη Δυστυχία. Κανείς δε θέλει να τη βλέπει, αν και είναι αυτή που κάνει το μεγαλύτερο σαματά κάθε φορά μπροστά στην κάμερα. Ούτε όμως και αυτήν μπορούμε να την καταλάβουμε εκατό τοις εκατό. Αλλά δε μας νοιάζει ιδιαίτερα. Είναι καμπούρα και στραβή. Άσε που φωνάζει κάθε φορά και σου σπάει τα νεύρα χωρίς λόγο. Όχι, κανείς, εκτός από κάτι ψυχαναγκαστικούς μαζοχιστές που τα έχουν λιγάκι χαμένα, δεν μπαίνει στη διαδικασία να πάρει στα σοβαρά τι κάνει η Δυστυχία.


Θύμα: Επιτέλους ήρθε η στιγμή να βάλω το σχέδιό μου σε δράση. Δεν αντέχω πια να με αντιμετωπίζουν σαν αντικείμενο όλοι τους. Επίσης, κάτι μου λέει ότι ο παρατηρητής μου δεν θέλει να με δει να πεθαίνω. Συν όλων των άλλων, έχω και τη Δυστυχία να μου μιλάει και να θέλει να με κάνει να συνεχίσω να ζω μέσα στη μιζέρια της εικονικής αυτής ύπαρξης, μα δεν θα καταφέρει να με πείσει να σταματήσω να πολεμώ για την ελευθερία μου. Εξάλλου, δεν τα κατάφερε ποτέ, γιατί να το κάνει τώρα;


Μεγάλος Αδερφός: Ήμουν στην απογευματινή βάρδια εκείνο το πρωί. Όταν συνέβη το ακατονόμαστο. Με το που πάτησα το πόδι μου στα γραφεία με ενημέρωσαν για τα γεγονότα του πρωινού. Η Ευτυχία, μου είπαν, αυτοκτόνησε. Μπήκε στο μπάνιο κι έκοψε τις φλέβες της με ένα μυτερό ξυράφι. Μέχρι να προλάβουν κάποιοι από το τμήμα μας να πάνε να τη βρουν, εκείνη είχε ήδη φύγει από τη ζωή. Άσπρισα στο άκουσμα των όσων είχαν να μου πουν εκείνο το απόγευμα. Η Ευτυχία είχε πεθάνει. Δεν θα μαθαίναμε ποτέ πλήρως ποια είναι. Δεν θα ξέραμε ποτέ μας τα πάντα γι’ αυτήν ούτως ώστε μια μέρα να γινόμασταν σαν κι αυτήν. Όλος ο κόπος μας πήγε τελικά χαμένος. Η ζωή από εδώ και στο εξής δεν θα ‘ναι η ίδια. Η Δυστυχία ήταν το μόνο που βλέπαμε πια πίσω από τις κάμερες. Χυδαία και απόβλητη. Αυτή και η Ελπίδα, στο διπλανό διαμέρισμα, που ούτως ή άλλως πεθαίνει τελευταία, οπότε δεν τη φοβόμασταν και πάρα πολύ, μα χωρίς την Ευτυχία, και που ζούσε η Ελπίδα δεν είχε νόημα. Αχ Ευτυχία, θα παραμείνεις για πάντα στις καρδιές μας!


Θύμα: Και εκεί έπρεπε να παραμείνω εξαρχής, βλάκα. Κανείς δεν ξέρει τι είναι η Ευτυχία, κανένας, ακούς; Εσύ, ναι εσύ που νομίζεις ότι βάζοντας μια κάμερα και δέκα νοματαίους να με επιβλέπουν νομίζεις πως θα δεις και ποια είμαι πραγματικά. Κούνια που σε κούναγε κατεστραμμένε! Ναι, κάποιος πέθανε εκείνο το πρωί, αλλά δεν ήμουν εγώ. Ήταν σκηνοθετημένο. Ήθελα αρχικά να βάλω τη Μαλακία στη θέση μου, να ψοφήσει να ησυχάσουμε όλοι μας. Αλλά η μαλακισμένη κάνει πολύ παρέα με τον Εγωισμό τώρα τελευταία, με αποτέλεσμα να μην έχει και πολλά κέφια να κάνει τη βρομοδουλειά για χατίρι μου. Έτσι έβαλα το Ψέμα, που δεν το βρήκε ιδιαίτερα δύσκολο να κάνει τον θάνατό μου να φανεί αληθινός και αυτό που έκανα μετά ήταν να εξαφανιστώ. Δεν πήγα όμως πουθενά. Εδώ δίπλα είμαι, πάντα. Το μυστικό για να με βρεις είναι να μη με ψάξεις. Καθόλου. Ούτε κάμερες, ούτε παρατηρητές. Απλά άσε με να ζω κι εγώ, σαν όλους τους άλλους, σαν το κορίτσι της διπλανής σου πόρτας και θα δεις, που μια μέρα οι δρόμοι μας θα ενωθούνε, και θα σε κάνω τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο του κόσμου. Πίστευε και λίγο στην Τύχη, κολλητές είμαστε, δεν έχεις να χάσεις κάτι. Και να σου πω κι ένα μυστικό; Μα μην το πεις πουθενά, το λέω μόνο σε σένα: η Τύχη βγαίνει κρυφά με την Αγάπη. Και μιας και της αρέσουν τα ερωτικά τρίγωνα της Τύχης, αν ποτέ σου βγεις και συ με την Αγάπη, να ξέρεις πως θα έχεις και την Τύχη με το μέρος σου. Και μην ξεχνάς! Είμαστε κολλητές με την Τύχη! Και τείνω να γίνομαι καλή φίλη με τους φίλους των κολλητών μου.


Αυτά προς το παρόν. Σε ζάλισα λιγάκι, μα είναι για το καλό σου. Για το καλό όλων μας. Πήγαινε τώρα να ζήσεις. Και καν’ το όσο πιο καλά μπορείς.


Αλέξης Δαμιανίδης

Διαβάστε επίσης: 

Εγγραφείτε στο Newsletter

  • White Facebook Icon

Στήριξε την προσπάθεια μας. 

© 2019 InDepth. Powered by Dynamicon.