Ο Κλώνος



Είμαι τρελά ερωτευμένη μαζί του. Ή τουλάχιστον ήμουν. Μα

βρέθηκε στο δρόμο μου εκείνος τώρα. Πως μπορώ να του αντισταθώ;

Πως μπορώ να πω όχι σ’ αυτά τα χέρια, σ’ αυτή την εκπληκτική

μυρωδιά δέρματος που αναβλύζει από το κορμί του λες και

βρίσκεσαι στον παράδεισο; Την άπλετη γοητεία των ματιών του, που

με ένα τους βλέμμα με καρφώνουν στον τοίχο, ανήμπορη να

κουνηθώ, ανίκανη να σκεφτώ κάτι άλλο πέραν του πως θα χωθώ κάτω

από τα σκεπάσματα και θα τον κάνω να με αγαπήσει διπλά, τριπλά,

ώρες ολόκληρες.


Αλλά αν το καλοσκεφτείς, ο προηγούμενος ίδιος ακριβώς ήταν

όταν αρχίσαμε να βλεπόμαστε. Καθώς και μερικά χρόνια αργότερα.

Οι ίδιες ευωδιαστές μυρωδιές, τα ίδια υπέροχα χέρια, παρόμοιο,

σαγηνευτικό βλέμμα. Δεν μου έλειπε κάτι ούτε και τότε. Μα ο έρωτας

κάποτε τελειώνει, λένε. Και όταν τελειώνει δίνει τη θέση του στην

αγάπη.


Μα η αγάπη δεν υπάρχει στην εποχή μας πλέον. Όλα τώρα

βασίζονται στη χημεία. Σεροτονίνη, ντοπαμίνη, φερομόνη

υποστηρίζουν οι επιστήμονες, οι οποίοι στο έτος 2051 πλέον έχουν

ανακαλύψει τα πάντα για το σύμπαν, ότι κατευθύνουν τις επιλογές μας

καθώς και τις ορμές μας. Ίσως και να είναι πεζό το γεγονός πως

αγάπη δεν υπάρχει τελικά, αφού είναι πια επιστημονικά

αποδεδειγμένη η μη-ύπαρξή της.


Έτσι λοιπόν οι άνθρωποι όλοι έχουμε γίνει κλώνοι, μεταξύ των

οποίων κι εγώ. Σκευάσματα αρτίων διαστάσεων κατασκευασμένα σε

εργαστήρια και όχι γονιμοποιημένα σε γυναικείες μήτρες, κομμένα

και ραμμένα στα μέτρα της γαλαξιακής μας, έπειτα από τόσους

αιώνες κόπο ούτως ώστε να φτάσουμε σε αυτήν, υπόστασης.

Δεν με πειράζει που ήρθαν έτσι τα πράγματα. Εννοώ το γεγονός

πως ανακαλύφθηκε ότι αγάπη δεν ήταν παρά προϊόν φαντασίας

περασμένων εποχών. Εξάλλου, είμαι προγραμματισμένη να μη

σκέφτομαι αρνητικά. Να ακολουθώ τις ορμές μου ναι. Οι οποίες

όμως πλέον είναι εξευγενισμένες και έχουν ως μοναδικό σκοπό την

απόλαυση του σώματος και του νου. Μέχρις ότου πεθάνω και η

σάρκα μου μετατραπεί σε άλλη σάρκα και ο νους μου κι αυτός προϊόν

χημικών ενώσεων, να μεταμορφωθεί σε άλλο νου. Πάω κι εγώ, πάει

και το τωρινό μου είναι. Δεν θα μείνει τίποτα από εμένα μετά από

αυτό που ζω τώρα, εδώ. Αυτό είναι ζωή τελικά.


Ούτε και σκέψεις για άλλα πράγματα πλην της απόλαυσης μπορώ

να κάνω. Δεν μου επιτρέπεται πλέον να βασανίσω το μυαλό μου και

να φτιάξω σενάρια για το πως και το γιατί, για το εάν, το κατά πόσο,

το που και το πότε. Ούτε να φιλοσοφήσω ζητήματα γύρω μου και

μέσα μου. Μόνο το τώρα βιώνω. Ούτε με νοιάζει το πριν, πόσο

μάλλον το μετά.


Μα, αν αυτό ισχύει, τότε πως κάθομαι και κάνω τούτες εδώ τις

σκέψεις αυτήν ακριβώς τη στιγμή; Αρχίζω να αγχώνομαι, κάτι δεν

πάει καλά με το βιολογικό μου σύστημα; Μήπως κάποια ορμονική

ανωμαλία; Μα τι συμβαίνει; Ας με βοηθήσει κάποιος! Έι εσύ εκεί!

Ναι, εσύ, που διαβάζεις τώρα αυτήν την ιστορία, κάνε κάτι να

επιστρέψω στη φυσιολογική μου κατάσταση. Μα γιατί δεν κάνεις

κάτι; Δεν μ’ αγαπάς; Μ’ αγαπάς... αγάπη... μα... πως είναι δυνατόν

να...


«Κατερίνα; Κατερίνα ξύπνα! Είναι δέκα η ώρα και είπαμε να

ξυπνήσουμε νωρίς για να πάρουμε και καφέ από το γωνιακό, θυμάσαι

αγάπη μου;»

«Τ..τι, μα τι συμβαι... τι έτος έχουμε;»

«Χαχαχα! Τι ερώτηση είναι αυτή; 2020 βέβαια! Πάλι όνειρο

έβλεπες;»

«Εννοείς πως υπάρχει ακόμα αγάπη;»

«Μα φυσικά και υπάρχει αγάπη! Πάντα υπήρχε και πάντα θα

υπάρχει. Άντε σήκω τώρα, ντύσου και πάμε. Α! Και να σου πω και

κάτι; Σ’ αγαπάω!»


Αλέξης Δαμιανίδης

Διαβάστε επίσης: 

Εγγραφείτε στο Newsletter

  • White Facebook Icon

Στήριξε την προσπάθεια μας. 

© 2019 InDepth. Powered by Dynamicon.