Ο ΘΛΙΜΜΕΝΟΣ ΚΛΟΟΥΝ

Γράφει η Σοφία Ντζιαβίδα


Ποια η άποψή σου για την θλίψη που κρύβεται πίσω από μία χαρούμενη μάσκα;

Λοιπόν ξημερώνει..βρίσκεσαι ακόμα σε ασφαλή χώρο. Η ανάσα σου μυρίζει ακόμα από τα χθεσινοβραδινά τσιγάρα που με μανία στρίμωξες στο τασάκι του καθιστικού, τα μαλλιά σου λες και πάλευαν όλη την νύχτα με εχθρούς αδυσώπητους. Κατευθύνεσαι προς το μπάνιο. Κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη με ένα βλέμμα ειρωνείας, τραγικότητας προς το είδωλό σου. Σέρνεις τα πόδια σου μέχρι την ντουλάπα όπου εκεί σε περιμένουν τα φρεσκοσιδερωμένα μοσχοβολιστά σου ρούχα έτοιμα να μαγέψουν τα πλήθη. Μέσα σε δέκα λεπτά – ώ ναι! – είσαι έτοιμος να αδράξεις τη μέρα ( ή έτσι νομίζεις) . Στέκεσαι στην πόρτα, λίγο πριν φύγεις ρίχνεις μια τελευταία ματιά στον καθρέπτη. Τώρα η ειρωνεία είναι σαφώς μεγαλύτερη. Σαν κάτι να λείπει όμως. Μα φυσικά. Που πας χωρίς το χαμόγελο; Το φοράς όπως-όπως και ξεχύνεσαι στους δρόμους.


Πολύ φασαρία και σήμερα. Δεν πτοείσαι όμως. Η κίνηση ανελέητη, όμως το ραδιόφωνο παίζει το αγαπημένο σου τραγούδι και το σιγοτραγουδάς. Φτάνεις στη δουλειά σου. Η χαρά σου είναι ολοφάνερη. Καλημερίζεις τους καλούς σου συναδέλφους και αμέσως ο χώρος φωτίζεται από το χαμόγελό σου. Και σήμερα έχεις πολύ δουλειά. Γύρω σου γκρινιάζουν, ανυπομονούν να σχολάσουν. Όμως εσύ τους χαϊδεύεις στην πλάτη και τους χαμογελάς και πάλι. Το μαγειρεμένο σου φαγητό σαν φάλτσα νότα στο αγαπημένο σου τραγούδι. Αλλά το καταβροχθίζεις.


Μετά ο απογευματινός καφές. Η παρέα σου σε περιμένει στο γνωστό στέκι. Πόσο θέλεις να τους δεις!


Περπατάς σαν οι σόλες των παπουτσιών σου ίσα να πατάνε στο έδαφος. Σχεδόν πετάς. Η ενέργειά σου είναι αξιοζήλευτη. Όλοι απορούν.. η κούραση της ημέρας δεν έχει απομακρύνει το χαμόγελο από τα χείλη σου. Πίνεις τον καφέ σου και σαν να πρόκειται να πάρεις το όσκαρ ερμηνείας, βγάζεις λόγο ξακουστό. Νιώθεις νικητής, παντοδύναμος, όλοι είναι εκεί να σ΄ακούσουν, να αντλήσουν δύναμη από τα λόγια σου. Η μιζέρια τους φαίνεται πως δεν σε επηρεάζει. Σαν κηφήνες προσπαθούν να μαζέψουν το μελένιο χαμόγελό σου. Και συ το προσφέρεις απλόχερα.


Νυχτώνει σιγά-σιγά.. Έφτασε η ώρα να πάει ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του. Ξεκλειδώνεις την πόρτα του σπιτιού σου. Τα πόδια σου τα σέρνεις πια. Γδύνεσαι και πετάς τα ρούχα σου στο πάτωμα. Το στομάχι σου είναι σφιγμένο, αλλά εσύ αισθάνεσαι νικητής. Ωραία τα είπες και σήμερα, καμαρώνεις που κατάφερες να ξεγελάσεις τόσο κόσμο.


Μα αλήθεια τώρα, τον εαυτό σου τι τον έκανες; Πόσο αληθινά του φέρθηκες και σήμερα;


Κατάφερες να γίνεις ο πρωταγωνιστής που ήθελες, αλλά στο έργο άλλου με άλλον σκηνοθέτη. Και τώρα πήγαινε στον καθρέφτη για μια ακόμη φορά και βγάλε αυτό το ζωγραφιστό χαμόγελο. Αυτό που κρύβεται από κάτω είναι η πραγματικότητα. Τα ρυάκια που σχηματίζονται από τα δάκρυά σου, θα καθαρίσουν κάθε ίχνος υποκρισίας.


Πάρε την μάσκα με αυτό το καμπυλωτό χαμόγελο και άφησέ την με προσοχή στο κομοδίνο, δίπλα από το κρεβάτι. Μην την ξεχάσεις αύριο.. Αύριο, νέα μέρα, νέο ρεσιτάλ..

Μα για πόσο ακόμα θα τριγυρνάς σαν ένας θλιμμένος κλόουν μόνο και μόνο για ένα χειροκρότημα;


Μην φοβάσαι να δείξεις ότι είσαι ανασφαλής, ίσως αδύναμος κάποιες φορές. Μόνο σε εσένα έχεις να δώσεις αναφορά. Τι νομίζεις ότι οι υπόλοιποι έχουν αγγίξει την τελειότητα; Κάποια στιγμή θα φανεί η αδυναμία σου και αν δεν είσαι εξοικειωμένος με αυτήν πώς θα την χειριστείς; Αγκάλιασε το εγώ σου όπως και αν είναι. Δεν το χρωστάς σε κανέναν παρά μόνο σε εσένα τον ίδιο. Και όταν γυρνάς σπίτι σου το βράδυ, κοίτα να σκέφτεσαι τι καινούριο έμαθες για τον εαυτό σου. Τον πραγματικό, αυτόν τον τόσο ιδιαίτερο όχι τον φανταστικό.

Ε, και αν είναι και λίγο τσαλακωμένα τα ρούχα σου, τσαλάκωσέ τα κι άλλο..!!


Διαβάστε επίσης: 

Εγγραφείτε στο Newsletter

  • White Facebook Icon

Στήριξε την προσπάθεια μας. 

© 2019 InDepth. Powered by Dynamicon.