Εικονική πραγματικότητα, μια νέα πραγματικότητα;

Ο Μπιαρλ, το χταπόδι που παίζει με τις ζωές μας



Μα προς τα που οδεύει αυτός ο κόσμος; Με την εικονική πραγματικότητα να είναι, πλέον, γεγονός, έχω τη δυνατότητα, με το πάτημα ενός κουμπιού, να βρεθώ όπου ακριβώς θέλω, τη στιγμή που το θέλω… σχεδόν.


Σχεδόν, διότι ενώ η ευρύτητα που μου προσφέρει ο ήχος και η εικόνα, είναι από μόνη της αρκετή για να μου δημιουργήσει την ψευδαίσθηση ότι βρίσκομαι σε ένα περιβάλλον διαφορετικό από το μικρό μου δωμάτιο στο κέντρο της Αθήνας, δεν μου παρέχει ακόμη τη πλήρη διείσδυση σε μια άλλη διάσταση. Πολλά είναι εκείνα τα οποία λείπουν και που χωρίς αυτά, το όνειρο να ζω στη Χαβάη με ένα κοκτέιλ στο χέρι, ή στον πλανήτη Ζέλντα παρέα με εξωγήινους, ενώ βρίσκομαι καθισμένος στον καναπέ του σαλονιού, συνεχίζει να είναι και θα παραμείνει για αρκετό καιρό, μια ουτοπία.


Αισθήσεις όπως η αφή, η οσμή και η γεύση πρέπει επίσης να κάνουν αισθητή την παρουσία τους στον εικονικό χώρο και χρόνο, για να μπορέσω να πω πως βιώνω μία πλήρη εμπειρία παράλληλης, με τη δική μου, ύπαρξης. Σίγουρα τα χειριστήρια και τα τιμόνια που χρησιμοποιούνται, στο gaming και όχι μόνο, βοηθάνε κάπως την κατάσταση, μα η πραγματική επανάσταση είναι ακόμα μακριά.


Κάποιες εταιρίες μάλιστα, έχουν ήδη εισάγει και τεχνολογίες, όπου μέσω μιας ειδικής κάψουλας, ο χρήστης μπορεί να «μυρίζει» αυτό που βλέπει και που αγγίζει. Μα το εμβρυακό στάδιο της εικονικής πραγματικότητας είναι αισθητό σε όλο του το μεγαλείο, όταν φοράω εκείνο το κουβούκλιο πάνω στο κεφάλι μου, νομίζοντας ότι θα χαθώ σε έναν άλλο κόσμο, μόνο για να χαμηλώσω λιγάκι το βλέμμα και να παρατηρήσω με την άκρη του ματιού μου τα πόδια μου και τις παντόφλες να αχνοφαίνονται στο βάθος, καθώς κρατώ ένα εικονικό σπαθί υπερμεγεθών διαστάσεων και φοράω κατά τα άλλα μια αδιάτρητη πανοπλία.


Δε λέω, έχει πλάκα, μα είναι αρκετό; Για να μπορέσω πραγματικά να εντυπωσιαστώ από ένα σενάριο εικονικής πραγματικότητας, θα έπρεπε όπως είμαι τώρα και γράφω αμέριμνος στον υπολογιστή μου αυτές εδώ τις γραμμές, να εμφανιστεί ξαφνικά μια μπάρα πάνω από το κεφάλι μου η οποία να λέει: «παύση προσομοίωσης» και ένας άλλος εγώ, ή ένα χταπόδι με το όνομα Μπιαρλ, να αφαιρέσει την όποια συσκευή χρησιμοποιούσε για να με βλέπει και να με νιώθει όπως με βλέπω και με νιώθω αυτή τη στιγμή, να σηκωθεί από τη θέση του και να πάει τουαλέτα. Έτσι ναι, το καταλαβαίνω.


Το ερώτημα όμως, το οποίο τώρα τίθεται, είναι το εξής: έχω τα κότσια να αντέξω μια πραγματικότητα, η οποία δεν είναι σε καμία περίπτωση, πραγματική; Όταν φτάσουμε στο σημείο να μην ξεχωρίζουμε τι είναι αληθινό και τι όχι, ίσως να μην μπορούμε καν να θέσουμε αυτό και πολλά άλλα ερωτήματα. Θέλω πραγματικά να δω τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, και αν αυτό που μας επιφυλάσσει είναι ανεκτό και ευχάριστο. Αν όλα πάνε καλά με τον κόσμο στον οποίο ζούμε, θα μάθουμε εντός λίγων δεκαετιών από τώρα το κατά πόσο είμαστε ή όχι προϊόντα προσομοίωσης. Ελπίζω μόνο μέχρι τότε ο Μπιαρλ να μας λυπηθεί και να μην αποφασίσει να μας διαγράψει όλους, βρίσκοντας κάποιο άλλο παιχνίδι…


Αλέξης Δαμιανίδης

Διαβάστε επίσης: 

Εγγραφείτε στο Newsletter

  • White Facebook Icon

Στήριξε την προσπάθεια μας. 

© 2019 InDepth. Powered by Dynamicon.