Γιατί τόση βία στην Κρήτη;


Ζώντας στην Κρήτη τα τελευταία 11 χρόνια, μαζεύτηκε μια γεμάτη λίστα από βίαιες σκηνές στην μνήμη μου τις οποίες είτε έμαθα από τα νέα, είτε υπήρξα μάρτυρας ή και θύμα σε αυτές. Περίεργο δεν είναι; Ένας παγκόσμιος τουριστικός προορισμός, συνεχώς εκτεθειμένος στην θέα όλων των επισκεπτών του, με τόσο υψηλό βιοτικό επίπεδο και απίστευτα φυσικά τοπία, με πολύ ισχυρότερη οικονομία από την υπόλοιπη Ελλάδα κρύβει τελικά ένα βίαιο πρόσωπο; Τα παράδοξα καμιά φορά είναι πιο αληθινά από την αλήθεια. Με αφορμή τον άγριο ξυλοδαρμό δασκάλας από γονιό και την δολοφονία της Ίτον, επιβάλλεται να συνειδητοποιήσουμε τις αιτίες που οδηγούν στο πρόβλημα, γιατί κάτι πάει πολύ λάθος. Ας συμφωνήσουμε ότι κανένας άνθρωπος δεν είναι ανεξάρτητος από τις κοινωνικές συνθήκες στις οποίες ζει και μεγάλωσε γιατί αν όχι είμαστε καταδικασμένοι να τροφοδοτούμε τέτοιες συμπεριφορές. Το πρώτο βήμα είναι η συνειδητοποίηση.


Μια μικρή περίληψη του περιστατικού: η μητέρα σε διάσταση με τον πατέρα. Του έχει κάνει διψήφιο αριθμό μηνύσεων για ενδοοικογενειακή βία καθώς και ασφαλιστικά μέτρα για τα παιδιά της και την ίδια. Στα δικαστήρια ωστόσο ποτέ δεν βρήκε το δίκιο της. Παρεπιπτόντως ο άνθρωπος αυτός έχει μηνύσεις και από τρίτα άτομα για βίαιες επιθέσεις, γύρω στις δεκαπέντε μηνύσεις. Ο Κρητίκαρος λοιπόν, αποφάσισε να παραβιάσει τα ασφαλιστικά μέτρα και να πάρει τα παιδιά του από το σχολείο ενώ δεν του επιτρεπόταν. Η δασκάλα κάνοντας το καθήκον της, αρνήθηκε να του δώσει τα παιδιά επειδή είχε επίγνωση της κατάστασης. Λίγα λεπτά αργότερα οι αναίτιες μπουνιές και κλωτσιές του είχαν αφήσει την γυναίκα αιμόφυρτη, με σπασμένη μύτη και δάχτυλο, κάταγμα στο κόκκαλο πάνω από το μάτι, πονεμένο αυχένα και πλάτη. Να μην αναφερθώ στον πλούτο του υβριστικού του λεξιλογίου. Το δικαστήριο τρεις μέρες αργότερα ευτυχώς τον καταδίκασε για τέσσερα χρόνια. Τέλος καλό όλα καλά. Η απάντηση είναι ΟΧΙ! καθόλου καλά και καθόλου τέλος γιατί η απολογία δεν έχει ίχνος μετάνοιας. Μάλιστα ο ίδιος κάλεσε την αστυνομία για να βρει το δίκιο του! Στο δικαστήριο υπερασπίστηκε τον εαυτό του με τις φράσεις : «βγήκα λίγο από τα ρούχα μου», «ε, έτσι όπως τα λογοφέραμε έφαγε και καμία. Μισή ντροπή δική μου μισή δική της» «ήταν η κακιά η ώρα». Ανατρίχιασα και μόνο που το έγραψα.


Ο άνθρωπος αυτός είχε θύματα κυρίως γυναίκες. Εγώ γνωρίζω προσωπικά τουλάχιστον πέντε από αυτές. Πόσες ακόμα δεν θα μαθευτούν ποτέ. Γιατί καμία μήνυση δεν έφερε αποτέλεσμα; Προφανώς ένας ξυλοδαρμός σε δημόσιο χώρο και δη σε σχολείο θα έπαιρνε μεγαλύτερη δημοσιότητα. Την Δευτέρα έξω από το δικαστήριο παρευρέθηκαν εκατοντάδες συνάδελφοι της άτυχης δασκάλας που λειτούργησαν ως πιεστικός παράγοντας για την δικαστική απόφαση. Αν είχε μπει μέσα την πρώτη στιγμή που σήκωσε το χέρι του σε οποιαδήποτε γυναίκα δεν θα υπέφεραν όλες οι υπόλοιπες. Που να πάει ο νους μας για τις συνεχείς αναβολές του; Σας αφήνω να φανταστείτε τους λόγους. Η Κρήτη είναι μικρή κοινωνία.


Όσο κι αν λένε ότι η φιλοσοφία είναι θεωρητικό πράγμα, τόσο θα συμβαίνουν τραγικά περιστατικά που θα μας αποδεικνύουν το αντίθετο. Όλα από το μυαλό ξεκινάνε γιατί κάθε πράξη έχει τις ρίζες της σε μια ιδέα για το καλό και το κακό. Ποια ιδέα είχε στο κεφάλι του ο Κρητίκαρος όταν χτύπαγε γυναίκες; Πρώτον, οι γυναίκες είναι υπό. είναι και αδύναμες άρα αν με εκνευρίσουν, αυτές έφταιγαν και καλά να πάθουν. Βρέθηκε κανείς να του πει ότι βρίσκεται στο 2019; Δεύτερον, αφού τη σκαπούλαρα μια μπορώ και δεύτερη. Σε αυτό δεν μπορώ να πω, είχε δίκιο. Τρίτον, το δικό μου θέλω μετράει παραπάνω από των άλλων. Όποιος πάει κόντρα σε αυτό είναι δικό του πρόβλημα. Αρκεί βέβαια να με παίρνει γιατί αν είναι κάποιος πιο δυνατός από μένα θα ναι βλακεία να τον έχω απέναντί μου.


Ξαφνικά βλέπουμε σε αυτό το εγκεφαλογράφημα ξεκάθαρα μια ιεραρχία των ανθρώπων με κριτήριο την δύναμη και το φύλο. Βέβαια πυρήνας αυτής της νοοτροπίας είναι το προσωπικό συμφέρον. Αιτία είναι και οι άντρες και οι γυναίκες. Γιατί καθένας κράτησε τον ρόλο του. Ο πλούτος σε αυτό το νησί ήρθε τόσο γρήγορα με τον τουρισμό και τις εξαγωγές από τα αγαθά αυτού του ευλογημένου τόπου, που πρόλαβε να διαφθείρει αμέσως τα μυαλά που πήραν εξουσία αλλά όχι και εκπαίδευση για να την χαλιναγωγήσουν. Λίγο από τις ελιές, καμιά φυτεία, κάνα ξενοδοχείο, καμιά ταβέρνα, το ερ μπι εν μπι το αναθεματισμένο που έχει αφήσει την μισή Ελλάδα χωρίς σπίτι. Μπροστά τους ο δημόσιος υπάλληλος είναι φτωχαδάκι. Εκτός από το περιστατικό που προανέφερα, γενικότερα μιλώντας, πως θα δώσει σημασία και εμπιστοσύνη ο γονιός στον εκπαιδευτικό με μια τέτοια ταξική διαφορά; Γι’αυτό η εκπαίδευση στην Κρήτη έχει λιγότερη δύναμη. Πολλές φορές έχω ακούσει για γονιούς που απαιτούν βαθμούς για τα παιδάκια τους απλά επειδή είναι γόνοι οικογένειας. Επίσης αν το επαγγελματικό μέλλον κληροδοτείται κατευθείαν στους απογόνους ξαφνικά δεν χρειάζεται το παιδί να διαβάσει και τρομερά. Εντάξει μωρέ, δεν θα πεινάσει ποτέ. Γιατί να δώσει πανελλήνιες να κουραστεί; Να περάσει πανεπιστήμιο; Αχ. Γενικά οι Έλληνες συγχέουν την σπουδή με την επαγγελματική αποκατάσταση. Λογική σκέψη αλλά με αυτην την προσέγγιση στην εκπαίδευση ακόμα κι αν σπουδάσει κανείς το ίδιο θα του κάνει σε πνευματικό επίπεδο.

Μισούμε τόσο την γνώση. Κι εδώ που τα λέμε τα ελληνόπουλα έχουν κάθε δικαίωμα να αντιδρούν έτσι αφού το σχολείο καταλήγει να είναι καταναγκαστικό έργο. Ακόμα προσπαθούμε να ξεφορτωθούμε από την μνήμη μας τις εφιαλτικές νύχτες διαβάσματος και παπαγαλίας για να βγάλουμε εις πέρας τα όνειρα των γονιών μας. Δεν θα συγχωρέσω από το ελληνικό σχολείο τις ώρες που μου στέρησε από την παιδική μου ξεγνοιασιά. Όμως καλό είναι να αποδεχόμαστε ό,τι δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Και αυτό που είχαμε να μάθουμε παπαγαλία κάτι είχε να μας δώσει αν θέλαμε να το πάρουμε.


Η μικρή κοινωνία της Κρήτης ακριβώς επειδή έρχεται σε επαφή με όλον τον πλανήτη κάθε χρόνο, προσπαθεί να κρατήσει μια ομοιογένεια στα ήθη της. Στην τελική αυτό δεν πουλάει; Το αποτέλεσμα είναι να μένουν κατάλοιπα από παλιότερες γενιές, οι οποίες έχουν ένα κοπάδι ζα πιο ψηλά από μια γυναίκα. Όταν οι σχέσεις γονέων και παιδιών συσφίγγονται τόσο πολύ και λόγω των οικογενειακών επιχειρήσεων, η νέα γενιά τείνει να μοιάζει όλο και περισσότερο με τους γονείς.


Σίγουρα ένα μέρος της Κρήτης λειτουργεί με πατριαρχικά πρότυπα. Για μένα πάντως υπάρχει και το άλλο πρόσωπο της Κρήτης, που είχα την τύχη να δω. Αλλά δεν μου είναι αρκετό να χαίρομαι με την καταδίκη κάποιου. Σκοπός θα πρεπε να ναι η καταδίκη της νοοτροπίας πριν γεννήσει βία. Αχ, αυτές οι μανάδες και οι πασάκες τους.


Αναστασία Τσαντάκη

Διαβάστε επίσης: 

Εγγραφείτε στο Newsletter

  • White Facebook Icon

Στήριξε την προσπάθεια μας. 

© 2019 InDepth. Powered by Dynamicon.